حتما خاطرتون هست؛ سال گذشته در اکثر شهرها دیوارهای مهربانی مثل قارچ از زمین روئیده بود! و ملت چه شور و حالی پیدا کرده بود برای کمک به همنوعان خود! لباس‌های اضافی روی دیوارها آویزان شده بود... یک جامعه‌ی رویایی، بی‌آن‌که بپرسیم چرا به این دیوارها نیاز داریم. هرکس هر مقدار لباس لازم داشت می‌توانست بردارد. نیکوکاران مجازی هم شب و روز نداشتند! حمایت‌های تبلیغاتی بی‌وقفه ادامه داشت...

چند روز پیش از مقابل یکی از همان دیوارها گذر ‌کردم. میخ و شعار و دیوار پرجا بود؛ خاکستری سرد از یک دعوت ناتمام در حاشیه‌ی خیابان ... هوا هم به شدت سرد!